กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ม่านจันทร์พันมายา
บทที่ 99 ของปลอม! ต้องเป็นของปลอมแน่!
ห้านาทีต่อมา หยางจงไห่หน้าดำทะมึน เดินออกจากคฤหาสน์ของเติ้งซิงซ่าอย่างรีบร้อน
สีหน้าเขาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง สีหน้าดูย่ำแย่ ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ ราวกับใต้ผิวน้ำในทะเลสาบอันสงบนิ่งซุกซ่อนพายุร้ายเอาไว้
พอขึ้นรถได้ในที่สุด เขาก็อดกลั้นต่อไปไม่ไหว ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
“ปรมาจารย์บ้าบออะไร ยอดฝีมือขอบเขตมนุษย์สวรรค์บ้าบออะไร ขี้ขลาดตาขาวยิ่งกว่าหนู แม้แต่ซูเฉินตัวกระจ้อยร่อยยังไม่กล้าฆ่า”
“บัดซบ! พวกมันสมควรตายกันให้หมด!”
เขาทุบข้าวของอย่างแรงไม่เลือกหน้า แต่น่าเสียดายที่อยู่บนรถ ข้าวของไม่มีชิ้นไหนพังเลย ยิ่งทำให้เขาทรมานและอัดอั้นมากขึ้น
“อ๊าก!!!”