บทที่ 34 ถ้าแน่จริงก็ลงมือสิ

บทที่ 34 ถ้าแน่จริงก็ลงมือสิ

เอ๊ะ เมื่อกี้หมอนั่นไปไหนแล้ว

เฉาหย่าจือเดินเข้ามา ถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย

เซียวไฉ่อินละสายตาจากซูเฉินแล้วส่ายหน้า “เขาไปแล้ว”

พูดจบ ความรู้สึกผิดหวังก็ผุดขึ้นมาในใจเธออีกครั้ง

ติงเต๋อไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไปแล้วเหรอ ไม่ทักทายสักคำ คนชั้นต่ำก็เป็นคนชั้นต่ำ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”

เฉาหย่าจือพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ”

เมื่อครู่ซูเฉินช่วยพวกเขาไว้จริง แต่พวกเขากลับไม่ได้รู้สึกขอบคุณเขาแม้แต่น้อย ซ้ำยังรู้สึกขุ่นเคืองซูเฉินอีกด้วย

ถ้าเมื่อครู่ซูเฉินไม่ทิ้งพวกเขาไป พวกเขาก็คงไม่ถูกชายชุดดำพวกนั้นจับตัว โดยเฉพาะเฉาหย่าจือที่ถูกชายชุดดำฉวยโอกาสลวนลามสารพัด ต้องทนกับความอัปยศอย่างแสนสาหัส เธอจึงยิ่งขุ่นเคืองซูเฉินอย่างหนัก