ตอนที่ 297 มีได้ก็มีเสีย

ภายในหุบเขา ดินขนาดเท่าฝ่ามือก้อนนั้นเปลี่ยนสีสันไปมาไม่หยุด ราวกับรวบรวมทุกสีสันอันงดงามใต้หล้าเอาไว้ ช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะหลัวหลีมองแวบแรกเห็นมันเหมือนก้อนดิน พอตอนนี้นั่งมองนานเข้า หลัวหลีคงคิดว่ามันเป็นหยกวิเศษสื่อวิญญาณอะไรสักอย่างไปแล้ว

เป็นของวิเศษแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นของวิเศษอะไรกันแน่ เฮ้อ อิจฉาพวกคนที่พอเห็นของวิเศษปุ๊บก็จำได้ปั๊บ แถมยังพูดจาเป็นตุเป็นตะได้เป็นฉาก ๆ ชะมัด!

โทษที่ตัวหลัวหลีเองมีความรู้น้อย พอเจอของวิเศษก็อธิบายต้นสายปลายเหตุไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้นประโยคหนึ่งว่า “ของวิเศษล้ำค่า สมควรมีวาสนากับฉันจริง ๆ!”