ตอนที่ 233 คงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้ง

หลัวหลีย้ายปลูกไผ่ม่วงระดับห้าหลายต้นเข้าไปในสวนเพาะปลูกของตัวเองรวดเดียว จากนั้นก็ย้ายปลูกไผ่ม่วงระดับสี่อีกหย่อมเล็ก ๆ จนกลายเป็นป่าไผ่ขนาดย่อม ไม่แน่ว่าเมื่ออายุปีมากพอแล้ว อาจจะออกผลไผ่อีกด้วย

เมื่อคิดว่าออกจากป่าไผ่ไปก็ไม่มีเรื่องอื่นให้ทำ ต่อจากนั้นหลัวหลีจึงยังคงเดินวนเวียนอยู่ในป่าไผ่ ต่อให้หาของไม่เจอก็ถือว่าเดินเล่นชมวิว ดูต้นไผ่สวย ๆ ก็ไม่เลวเหมือนกัน

ในจังหวะที่หลัวหลีกำลังเดินทอดน่องอยู่ในป่าไผ่นั่นเอง เธอก็ได้รับข้อความจากกู้หลิน มีเพียงประโยคเดียว บอกให้เธอรีบออกไปจากที่นี่ทันที แล้วกลับไปรอเขาที่เขตปลอดภัยของท่าอวกาศ

พอหลัวหลีเห็นข้อความนี้ หัวใจก็หล่นวูบลงไปทันที จากนั้นเธอก็ออกจากที่นี่ ทว่าไม่ได้มุ่งหน้ากลับไป แต่กลับตรงไปยังภูเขาใหญ่ที่กู้หลินอยู่แทน