ตอนที่ 189 ความเป็นไปได้หนึ่งหมื่นอย่าง

หลัวหลีไม่พูดพร่ำทำเพลง ส่งตำแหน่งที่เหลือให้เขาโดยตรง จี้เย่นับดูแล้วพบว่ามีเครื่องหมายอยู่สิบกว่าจุด เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบวิ่งออกไปอีกครั้ง

ขณะที่จี้เย่กำลังมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งมุกโสมที่อยู่ใกล้ที่สุด จู่ ๆ เสียงร้องแหลมใสของเด็กคนหนึ่งก็ดังมาจากปลายทางของเขา—

“โสมหญ้า!”

เสียงของเด็กคนนั้นทั้งใสทั้งกังวาน เมื่อร้องออกมาก็ได้ยินกันอย่างชัดเจน ทันใดนั้นฝูงชนก็แตกฮือ ไม่ว่าจะอยู่ไกลหรือใกล้ ต่างก็พากันวิ่งไปทางนั้น

ผักป่าจะนับเป็นอะไรได้ หากพวกเขาขุดมุกโสมได้สักลูก ก็เท่ากับขุดผักป่าตั้งแต่เช้าจรดค่ำสิบวันถึงครึ่งเดือนเลยทีเดียว!

จี้เย่: …

วิ่งไปเสียเปล่า

เขารีบเปลี่ยนทิศทางอย่างคล่องแคล่ว มุ่งหน้าไปยังจุดที่มีเครื่องหมายอีกแห่ง