ตอนที่ 65 ตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ สักอย่าง

หลัวหลีมองเห็นแล้ว คนอื่น ๆ ย่อมมองเห็นเช่นกัน แต่กลับไม่มีใครขยับเขยื้อน หากแต่จับจ้องกระเรียนเมฆอัคคีตัวนั้นเอาไว้ อืม รอให้มันกลับรัง ทุกคนก็จะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วรังของกระเรียนเมฆอัคคีอยู่ที่ไหนกันแน่

ทุกคนอดทนรอคอยอย่างใจเย็น จนกระทั่งกระเรียนเมฆอัคคีบนท้องฟ้าเล่นสนุกจนพอใจแล้ว จากนั้นจึงกระพือปีกบินมุ่งหน้าไปในทิศทางหนึ่ง

นักรบของทั้งสองตระกูลว่านและหลิ่วรีบตามไปทันที กู้หลินก็เข็นหลัวหลีตามไปด้วยเช่นกัน

ตลอดทางข้ามยอดเขาไปอีกหลายลูก กระเรียนเมฆอัคคีร่อนลงไป ทุกคนตามไปมองดูแล้วถึงกับอึ้งตาค้างไปตรง ๆ

เห็นเพียงบนภูเขาสูงใหญ่ตระหง่านเบื้องหน้า พืชพรรณเขียวชอุ่มอุดมสมบูรณ์ ส่วนที่กำลังเดินทอดน่องอยู่ท่ามกลางนั้น คือกระเรียนเมฆอัคคีตัวแล้วตัวเล่า กระเรียนเมฆอัคคีเต็มทั้งภูเขา!

ทุกคน: เดิมทีนึกว่าจะหารังเจอสักรังหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะเจอทีเดียวทั้งภูเขา!