เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 235 ฉันต้องการหนู
“พี่...พี่ชายจางรั่วสุ่ยครับ ผม...ผมไม่ได้คิดอะไร...ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ” เด็กชายร้องไห้จนเลนส์แว่นขึ้นฝ้า “ผมแค่ชวนเธอไปดูงานนิทรรศการวิทยาศาสตร์ด้วยกัน ผมเป็นที่หนึ่งของห้อง เธอก็เป็นที่หนึ่งของห้องเธอ ผมคิดว่าเราทั้งคู่รักการเรียน น่าจะก้าวหน้าไปด้วยกันได้...”
หนิงเหิงพูดไม่ผิด
แค่เซิ่งอวี้เซียวยืนอยู่ตรงหน้าเขา อานุภาพอันเย็นชาคมคายที่มาจากการถูกทะนุถนอมมาแต่เล็ก ประกอบกับรูปร่างของชายที่โตเป็นผู้ใหญ่ ก็เพียงพอจะทำให้เขากลัวจนร้องไห้ได้ง่าย ๆ แล้ว
เซิ่งอวี้เซียวขมวดคิ้ว
แต่พอตกใจจนร้องไห้แบบนี้ กลับรู้สึกหมดแรงจะทำอะไร
ยังไม่ทันต่อยหมัดเดียว ก็ร้องไห้เสียใจขนาดนี้แล้ว
เขาจะทำอะไรได้อีก
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว” เซิ่งอวี้เซียวขบฟันแน่น เค้นเสียงออกมา “ไปดูงานนิทรรศการวิทยาศาสตร์ก็ดี”