กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 169 มีพรสวรรค์เป็นคนเลวมาก
ภาพความทรงจำช่วงใกล้ตายในงานเลี้ยงวันเกิด ไหลวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในหัวของคุณปู่
“...จำได้” อันที่จริงตอนนั้นสถานการณ์วุ่นวายเกินไป พอเขาฟื้นขึ้นมาจึงได้ถามฉินซุ่ยว่าใครที่คอยอยู่เป็นเพื่อนเขามาจนถึงโรงพยาบาล
ตอนนั้นฉินซุ่ยตอบเขาอย่างหนักแน่นว่า “คือหลีเสี่ยวหยา”
ดังนั้นจึงไม่ยากที่จะคาดเดาได้ว่า เด็กน้อยที่เดินอยู่ข้าง ๆ ฉินซุ่ยตอนนี้...
“นี่คือหลีเสี่ยวหยาหรือ” ผู้อาวุโสจางโน้มตัวลงเล็กน้อย ลดระดับสายตาของตัวเองให้ต่ำลง
ผู้เฒ่าผู้แก่เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็ก ๆ มักจะมีความเมตตาและความเอ็นดูติดตัวมาแต่โดยธรรมชาติอยู่เสมอ
ผู้อาวุโสจางส่งยิ้มที่เปี่ยมเมตตาให้หลีเสี่ยวหยา
“ค่ะ หนูคือเสี่ยวหยา” หลีเสี่ยวหยาตอบเสียงเบา ๆ