กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 139 ให้...ระฆัง? ไม่ดีมั้ง
ฉินซุ่ยมองพวกเด็ก ๆ ที่วิ่งไปตามพวกมาช่วย แล้วถามว่า “ไปกันไหม”
เขาดูออกว่าหลีเสี่ยวหยาไม่สนใจเรื่องไร้เดียงสาแบบนี้เลยแม้แต่น้อย และอยากจบให้เร็วที่สุด
แต่หลีเสี่ยวหยาส่ายหน้า คิ้วและดวงตาของเธอหย่อนลงเล็กน้อย พลางพูดว่า “รอสักหน่อยเถอะ”
“รอ? รอให้พวกนั้นพาพวกมาช่วยมาถึงหรือ” ฉินซุ่ยชะงักเล็กน้อย “ผมต้องเตือนเธอไว้ก่อน เด็กประถมปีห้า... เอ่อ สูงกว่าเธอหน่อย ตัวใหญ่กว่าเธอหน่อย”
หลีเสี่ยวหยาพยักหน้าครั้งหนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร”
ฉินซุ่ยอดถามไม่ได้ “ถ้าสู้ไม่ได้...”
พวกเด็กน้อยปีสามข้าง ๆ อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “ถ้าสู้ไม่ได้ พี่จะช่วยไหม? ช่วยไหม? ช่วยไหม?”
“พี่ดูเหมือนคนเดียวสู้ได้สามคนเลย!” พวกเขาชมกันแบบนั้น
ฉินซุ่ย: “…”