เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 หา?
“เลขานุการหวัง” แก่กว่าสวี่หรูอิงกับเซิ่งอวี้เซียวไม่กี่ปี สมัยเด็ก ๆ พวกเขามักคลุกคลีอยู่ด้วยกัน การเผลอเอ่ยทดสอบสักคำจึงเป็นนิสัยเวลาที่เขาดูแลสองคนนี้
พอถามจบตอนนี้ เขาก็รู้ตัวว่าหลีเสี่ยวหยาตอบไม่ได้
แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเฉลย เขาหันไปบอกพนักงานเสิร์ฟที่วิ่งตามมาข้างหลัง “เอานมแก้วหนึ่งให้เธอ”
พนักงานเสิร์ฟพยักหน้าแล้วหมุนตัวไป
ในเวลาเดียวกันนั้น หลีเสี่ยวหยาค่อย ๆ เอ่ยขึ้นช้า ๆ “คือเผ่าคนเถื่อนหรือคะ”
เลขานุการหวังชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหัวเราะ “ฮ่า ๆ ดีนะที่เขาฟังภาษาประเทศหัวไม่รู้เรื่อง”
หลีเสี่ยวหยาทำหน้างุนงง “ในตำราเขียนไว้แบบนี้ค่ะ แต่ว่าคอมเนนอสเหมือนจะเป็นนามสกุลของฮ่องเต้โรมัน ชาวโรมันกับชาวเจอร์แมนิกไม่ใช่ศัตรูกันหรือคะ”
“เรื่องนี้หนูก็รู้ด้วยหรือ”
สวี่หรูอิงแทรกขึ้น “หลีเสี่ยวหยาฉลาดใช่ไหมล่ะ เธออ่านตำราพิกล ๆ มาเยอะแยะ” ทันใดนั้นสวี่หรูอิงก็มีความรู้สึกเหนือกว่าขึ้นมา—ความรู้สึกแบบ ‘ฉันรู้มานานแล้ว พวกเธอเพิ่งจะรู้’