กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ตกหลุมแล้ว
หนิงเหิงหุบปากชั่วพริบตา
แต่หลีเสี่ยวหยาก็ยังถูกปลุกจนตื่น เธอขยี้ตาแล้วเดินโซซัดโซเซออกมา ตะโกนว่า “เซิ่งอวี้เซียว”
หนิงเหิงเบิกตากว้าง นี่มันคนแบบไหนกัน กล้าเรียกชื่อเต็มของพี่เซิ่งแบบนี้
เขาก้มลงมองตามเสียงนั้น
อ๋อ เด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ยังไม่ถึงเอวเขาเลย ผมยุ่งเหยิง แต่ใบหน้ากลับประณีตน่ารัก เพราะผอม เบ้าตาจึงลึกเล็กน้อย ยิ่งดูเหมือนตุ๊กตาต่างชาติเข้าไปใหญ่
หลีเสี่ยวหยาก็มองเขาอยู่เช่นกัน
คนตรงหน้าตัวผอมเพรียวสูงโปร่ง สวมเสื้อผ้าเหมือนกระสอบป่าน ไว้ผมยาวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายศิลปิน
หลีเสี่ยวหยามองไม่ออกหรอกว่าศิลปินหรือไม่ศิลปิน
เธอเพียงกะพริบตาอย่างงุนงงและสับสน แล้วเอ่ยออกมาสองคำ “…พี่สาว?”