ตอนที่ 160

ตอนที่ 160

จูหยวนจางมองไปยังจูเหวินเจิ้ง ทอดถอนใจออกมาแผ่วเบาแล้วเอ่ยว่า “เจ้าผอมลงแล้ว ทั้งยังแก่ชราขึ้นด้วย”

หลังจากจูหยวนจางเอ่ยจบ ทั้งสองคนจึงเพิ่งตระหนักถึงความจริงอันสำคัญข้อหนึ่ง—เนื่องจากเห็นว่าจูเหวินเจิ้งยังมีชีวิตอยู่ จูเปียวและจูซวงต่างมีความอารมณ์ตื่นเต้นตระหนก จนถึงกับละเลยเส้นผมที่ขาวไปครึ่งหนึ่งและเรือนร่างที่ขดงอเล็กน้อยของจูเหวินเจิ้งไป ยามนี้พิจารณาดูอีกครั้ง ในใจพลันเกิดความทอดถอนใจเป็นระลอก ๆ

“พรวด!” จูเหวินเจิ้งน้ำตาไหลรินคุกเข่าลง เสียงสะอื้นไห้เอ่ยว่า “หลานชายทำผิดต่อท่านอาสี่แล้วขอรับ! ข้าทำให้ความหวังของท่านต้องสูญเปล่า... หลานชายต้องการขอโทษท่านต่อหน้ามาโดยตลอด แต่ว่า... แต่ว่า...”

จูหยวนจางได้เห็นทัศนียภาพนี้ แล้วมีหรือจะไม่เกิดความทอดถอนใจหมื่นแสนประการเล่า