ตอนที่ 145

ตอนที่ 145

ปล่อยให้เวลาผ่านไปนานก็ยังไร้ผู้ใดตอบรับ สกุลเติ้งฝืนทนต่อความขัดยอกของร่างกาย พยุงผนังอย่างยากลำบากค่อย ๆ หยัดกายยืนตรง

นางขบฟันแน่น ค่อย ๆ ถอดเสี้ยนไม้ที่ทิ่มแทงในบาดแผลบนฝ่ามือออกทีละอันอย่างระมัดระวัง

จากนั้น นางใช้ฟันขบปลายแขนเสื้อไว้แน่น ออกแรงฉีกปาดเดียวเพื่อดึงแถบผ้าผืนเล็กออกมา แล้วพันรอบมือที่บาดเจ็บอย่างชำนาญ

หลังจากทำการพันแผลอย่างง่ายเสร็จสิ้น สกุลเติ้งก็เริ่มพิศมองเรือนแห่งนี้อย่างถี่ถ้วน สายตาของนางคราแรกจับจ้องไปที่สกุลลวี่ซึ่งนั่งอยู่ใต้ชายคา จากนั้นจึงย้ายไปยังบ่อน้ำที่อยู่ไม่ไกล

สกุลเติ้งที่ลำคอแห้งผากยากจะทนทานเดินตรงไปยังบ่อน้ำ ตักน้ำสะอาดขึ้นมาตักหนึ่งอย่างชำนาญ นางดื่มน้ำบ่ออันเย็นเชียบเข้าลำคอคำโตอย่างอดใจไม่ไหว ชั่วครู่ก็รู้สึกว่าลำคอที่เคยเจ็บปวดรวดเรี่ยวราวถูกไฟเผาผ่อนคลายลงมาก