ตอนที่ 140

ตอนที่ 140

จวนเว่ยกั๋วกง

ยามเช้าตรู่ แสงสุริยา ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง สาดส่องบรรยากาศอันสงบเงียบให้สว่างไสว เติ้งซื่อ ย่างเท้าแผ่วเบาเข้ามาในห้องของเติ้งอวี้ ในใจเปี่ยมด้วยความห่วงใยและกังวล สายตาของนางตกกระทบบนร่างของผู้เป็นพ่อที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เท้าพลันก้าวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เดินมาถึงข้างเตียง เติ้งซื่อ นั่งลงอย่างแผ่วเบา สายตาจดจ้องใบหน้าที่ซูบซีดของเติ้งอวี้ ครู่หนึ่งต่อมา เติ้งอวี้ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อเขาเห็นชัดตาว่าคนเบื้องหน้าคือผู้ใด ในตาพลันปรากฏแววปิติยินดีสายหนึ่ง ทว่าเสียงกลับแหบแห้งยิ่งนัก “บุตรีข้า... ลำบากเจ้าแล้ว...”