ตอนที่ 87

ตอนที่ 87

ศาลาในสวน

จูซวงเห็นหวังเป่าป่าวเขยิบก้นนั่งกึ่งกลางเก้าอี้เพียงนิดเดียว จึงยื่นหัตถ์ตบลงบนไหล่ของเขาตบหนึ่ง จนหวังเป่าป่าวทรุดก้นลงไปนั่งกับพื้น

หวังเป่าป่าวรีบลุกขึ้นยืนขออภัย “องค์ชายรัชทายาท กระหม่อมเสียกิริยาแล้ว โปรดทรงประทานอภัยด้วยขอรับ”

จูเปียวไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี

ทว่าจูซวงกลับเอ่ยขึ้น “เอาเถิดพี่ชายภรรยา ท่านอย่าได้เกร็งไปเลย วางตัวตามสบายเถิด”

จูซวงกดตัวหวังเป่าป่าวให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วรินสุราให้เขาและจูเปียวคนละแก้ว พร้อมเอ่ยว่า “เริ่มจากบัดนี้ ไม่มีองค์ชายรัชทายาท ไม่มีอ๋องอู๋ มีเพียงคนธรรมดาสามคนเท่านั้น”

จูเปียวผงกศีรษะเอ่ยรับ “ถูกต้อง ยามนี้ไม่มีองค์ชายรัชทายาทอันใดทั้งนั้น”

คนทั้งสามยกแก้วสุราขึ้นชนกัน เมื่อดื่มสุราหมดแก้ว จูซวงจึงเอ่ยกับหวังเป่าป่าว “พี่ชายภรรยา ข้ารู้ว่าเหตุใดท่านจึงเป็นเช่นนี้ มิใช่ว่ากลัวตนเองทำตัวโดดเด่นจนดึงดูดความคลางแคลงใจจากผู้อื่นหรือ คลางแคลงว่าข้ามีความคิดต่อราชบัลลังก์”