กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 78
ยามนี้เหล่าประยูรรัตน์และครอบครัวของเสิ่นปู้ฝานก็ถูกคุมตัวมายังลานเรือนด้านหน้าเช่นกัน
เสิ่นปู้ฝานตั้งสติได้จึงหันไปมองคนในครอบครัว แล้วยิ้มขื่นพลางเอ่ยว่า “โชคชะตา! ทั้งหมดล้วนเป็นโชคชะตา!”
เขาจัดแจงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนจะโขกศีรษะลงกับพื้นเอ่ยว่า “ราษฎรผู้น้อยเสิ่นฟู่ คารวะองค์ชายรัชทายาท ฝ่าบาท คารวะองค์ชายอ๋องอู๋ ฝ่าบาท”
“เสิ่นฟู่? เสิ่นฟู่!”
“ช่างเป็นชื่อที่คุ้นหูยิ่งนัก หรือจะเป็นเขา!”
จูเปียวนึกถึงคนที่ตายไปแล้วผู้หนึ่ง
คราวนี้ถึงตาที่จูเปียวและจูซวงต้องตกตะลึง จูเปียวยันตัวลุกขึ้นยืนฉับพลัน ชี้หน้าเสิ่นปู้ฝานแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคือเสิ่นว่านซาน?! เจ้ามิใช่ถูกเสร็จพ่อประหารไปตั้งแต่ปีจื้อเจิ้งที่ยี่สิบเจ็ดแล้วหรือ!”
“ราษฎรผู้น้อยคือเสิ่นว่านซานจริงขอรับ ตอนนั้นก็แค่ใช้เงินติดสินบนขุนนางคุมการประหารเท่านั้น น่าขบขันนัก น่าขบขันที่ข้าคิดว่าหลบหนีพ้นโชคชะตาได้ แต่นึกไม่ถึงว่า... ฮ่า ๆ ๆ!”