ตอนที่ 37

ตอนที่ 37

จูหยวนจางฟังจบก็ตบหน้าขาฉาด ตะคอกด้วยความโมโห

“ข้าก็ว่าแล้วเชียวว่าเหตุใดพวกข้าราชการพลเรือนสามัญและขุนนางผู้มีคุณูปการพวกนั้นถึงได้เอาแต่บอกข้าเช้าสายบ่ายเย็นว่า พ่อค้าแสวงหาผลประโยชน์ มิอาจแย่งชิงผลประโยชน์กับราษฎร อะไรทำนองนี้ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!”

“ยิ่งฐานะของพ่อค้าต่ำต้อยเพียงใด ก็ยิ่งต้องพึ่งพาขุนนางหรือขุนนางผู้มีคุณูปการมากเท่านั้น และผลประโยชน์ที่พวกเขาได้รับในฐานะร่มโพธิ์สมภารก็ยิ่งมากขึ้นตามไปด้วย” จูเปียวกล่าวเสริม

จูซวงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

“อีกทั้งญาติพี่น้องและคนรับใช้ในบ้านของขุนนางและขุนนางผู้มีคุณูปการส่วนใหญ่ต่างก็ช่วยนายท่านทำธุรกิจกันทั้งนั้น บ้านไหนบ้างไม่มีร้านค้า? แค่บนถนนหงส์แดง รวมไปถึงร้านค้าแถวจวนของขุนนางและขุนนางผู้มีคุณูปการ ร้านไหนบ้างที่ตาสีตาสาชาวบ้านทั่วไปเปิดได้?”