บทที่ 10 — ระบบ... พูดได้แล้วเหรอ？

บทที่ 10 — ระบบ... พูดได้แล้วเหรอ？

เธอจมอยู่ในความมืดมิดสนิท มีแต่ความเงียบคงอยู่ในอ้อมกอดอันเย็นเยียบ รู้สึกได้ว่าร่างกายหนักอึ้งแค่ไหน พยายามแค่ไหนก็ไม่มีแรงขยับ

ความทรงจำของชีวิตบนโลกรู้สึกห่างไกลเหลือเกิน ริ้วแสงล่องหนที่วูบผ่านพวกนี้ไหลไปที่ไหนสักแห่ง กลายเป็นอะไรบางอย่าง และยังมีอีกนับไม่ถ้วนที่เป็นแบบนั้น รู้สึกได้ถึงความทรงจำนับพันที่ไม่ใช่ของตัวเอง ข้อมูลทั้งหมดรวมกันเดินทางข้ามความว่างเปล่า แล้วกลายเป็นภาวะเอกฐาน (singularity)

แต่เธอไม่เข้าใจข้อมูลพวกนี้ ถึงอย่างนั้นก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่ตัวเองรู้เป็นส่วนหนึ่งของมัน

เหมือนมีอะไรกลืนกินความรู้ของเธอไป แต่ไม่ได้ขโมยไป เธอยังจำทุกอย่างได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

ทุกอย่างเงียบงัน จนกระทั่งแสงเหล่านั้นกลายเป็นลูกกลมที่มืดยิ่งกว่าความว่างเปล่า บางอย่างถูกสร้างขึ้น และขณะที่เธอมองมันด้วยดวงตาที่ยังไม่ได้ลืม ก็ได้ยินเสียงราบเรียบนั้นพูดขึ้น

"...ตื่นได้แล้ว"

แต่ฟรอสต์ลืมตาในพื้นที่ที่ลอยค้างนี้ไม่ได้

ระบบจึงเผยข้อความหนึ่งให้เธอเห็น

< ตื่นได้แล้ว >