0160

⬢⬢⬢

ตอนที่ 160 การจากลา

เมื่อเซี่ยงเกาเหยาได้ยินหลู่อี้สอบถามเรื่องโอสถนิพพาน ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า:

“โอสถนิพพานเป็นถึงเทพโอสถที่สามารถทำให้สามัญชนระดับหนึ่งกำเนิดรากวิญญาณได้ ข้าที่เป็นบรรพชนย่อมต้องเคยได้ยินมาบ้าง แต่เจ้าหนู เจ้าถามเรื่องนี้ไปทำไมกัน? หรือว่าเจ้าต้องการหาโอสถนิพพานสักเม็ดให้ภรรยาที่อยู่ข้างกายเจ้าหรือ?”

“ใช่แล้วขอรับ บรรพชน! ไม่ทราบว่าท่านสามารถหาโอสถนิพพานได้หรือไม่?” หลู่อี้ถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

“หากเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อนก็คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ทว่าด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ หลังจากเหตุการณ์หนึ่งเมื่อหลายร้อยปีก่อน สมุนไพรชนิดหนึ่งที่ใช้ในการหลอมโอสถนิพพานก็ได้สูญพันธุ์ไป แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหลอมสูญบางคนก็ยังหาพบไม่

ข้าจำได้ว่าเป็นช่วงสองร้อยปีก่อน ตอนนั้นข้าเพิ่งเลื่อนระดับสู่ขอบเขตแปรเทพได้ไม่นาน อาจารย์อาของข้าผู้หนึ่งที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับหลอมสูญ เขาได้ออกตามหาโอสถนิพพานเพื่อมอบให้แก่ทายาทที่เขารักยิ่ง โดยออกเดินทางตามหาเพียงลำพังทั่วเขตแดนมนุษย์ แต่กลับไม่พบสมุนไพรชนิดนั้นเลย

สุดท้ายทำได้เพียงเฝ้ามองทายาทผู้นั้นแก่เฒ่าและตายไป และในครั้งนั้นเองที่โลกบำเพ็ญเซียนได้รับรู้ว่าสมุนไพรชนิดนั้นได้สูญพันธุ์ไปจากเขตแดนมนุษย์แล้ว

ดังนั้น เจ้าหนู เจ้าจงทำใจเตรียมไว้เถิด สมุนไพรที่แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหลอมสูญของเผ่ามนุษย์ยังหาไม่พบ เจ้าที่เป็นเพียงเด็กน้อยขอบเขตก่อรากฐานก็อย่าได้หวังเลย”