เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 338 อยู่เคียงข้างฉันปีแล้วปีเล่า
เหวินหร่านจู๋ก้มลงมองกระดาษจดหมายที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นไหล่ของจี้เจียอวิ่นสั่นเทาขณะร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก ทั้งยังมีสายตาเปี่ยมล้นด้วยความรักของครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้ามองตรงมาที่เธอ
ข้อนิ้วเรียวขาวดั่งลำต้นหอมของเธอหดเกร็งเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นกลับพูดอะไรไม่ออก
เธอรู้มาตั้งแต่เด็กมากแล้วว่าตัวเองเป็นเด็กที่คุณย่าเก็บมาเลี้ยง เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองถูกทอดทิ้ง ตอนเด็ก ๆ ก็เคยตัดพ้ออยู่บ้าง แต่ยิ่งโตขึ้นเธอก็ยิ่งไม่ใส่ใจเรื่องนี้นัก
เธอไม่เคยคิดตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเลยเช่นกัน เพราะไม่อยากเสียเวลากับคนไร้สาระ
จนกระทั่งวันแรกของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหตุการณ์โชคดีสารพัดกลับเกิดขึ้นกับเธออย่าง “บังเอิญ”…
จนกระทั่งพวกพี่ชายมายืนอยู่ตรงหน้า ขอบตาแดงก่ำบอกกับเธอว่า พวกเขาตามหาเธอมาโดยตลอด…