กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 อยากติดตามฉันไหม?
เขาพูดไปพลางทำมือทำไม้วาดท่าทางไปพลาง น้ำลายกระเซ็นฟุ้ง “ถ้าให้ฉันเป็นคนแกะ ปื้นดำนี้ฉันจะแกะมันเป็นแมลงปอเกาะอยู่บนฝักบัว รอยแตกร้าวนี้ฉันก็จะลื่นไหลตามมันแกะเป็นระลอกคลื่นน้ำกระเพื่อมไหว!
ไม่เหมือนแกที่ทำลายความคิดสร้างสรรค์ดี ๆ แบบนี้จนป่นปี้! เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ!”
เด็กสาวคนนั้นถูกชี้หน้าต่อว่าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ใบหน้าก็พลันแดงก่ำ นิ้วมือกำชายเสื้อไว้แน่น อยากจะโต้แย้งทว่าก็ไม่กล้าทำให้รุ่นพี่ในวงการท่านนี้ขัดเคือง ได้แต่ก้มหน้าลง ขอบตาแดงระเรื่อ ท่าทางราวกับจวนเจียนจะร้องไห้ออกมา
ผู้ชมโดยรอบต่างเริ่มกระซิบกระซาบ เสียงอุทานชื่นชมเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคลางแคลงใจ
“นั่นสิ พอพูดแบบนี้แล้ว เหมือนจะฉวยโอกาสใช้ลูกไม้จริง ๆ…”