กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 310 โอ๋เขา
เหวินหร่านจู๋ไม่ได้รีบร้อนดูแบบร่าง แต่เดินไปที่โต๊ะทำงานริมผนังแทน
บนโต๊ะมีมีดแกะสลักหลากหลายรูปแบบวางกระจัดกระจายอยู่ รวมถึงงานกึ่งสำเร็จรูปอีกสองสามชิ้น
เธอหยิบป้ายหยกที่ยังไม่เสร็จชิ้นหนึ่งขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจ ปลายนิ้วลูบผ่านลายเมฆที่แกะสลักอยู่ด้านบน
“ฝีมือการใช้มีดแน่นเกินไป ส่วนที่เป็นพื้นที่ว่างไม่เหลือความโปร่ง”
เธอเอ่ยประเมินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะวางป้ายหยกลง สายตาจับจ้องไปที่ก้อนหยกมันแพะนั่น “เหลือเนื้อหยกไว้มากเกินไป ลำคอของนกกระเรียนควรจะเรียวยาวกว่านี้อีกหน่อย จะได้ดูมีชีวิตชีวา”
เสิ่นซวี่ตื่นจากภวังค์ รีบบันทึกคำพูดนั้นไว้ทันที “ครับ ๆ! ผมจะรีบแก้ไขเดี๋ยวนี้ครับ!”