กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 พี่เหวิน: อื้ม ไม่เคยอ่อนแอนะ
เหวินหร่านจู๋วิ่งผ่านโค้งสุดท้าย พอรองเท้าปฏิบัติการเหยียบลงบนพื้นโคลนชายสนามฝึก ก็เกิดเสียงดังทึบ
เธอควบคุมความเร็ว ค่อย ๆ เปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดิน จากเดินเป็นยืนอย่างมั่นคง
เธอสะบัดเป้ถ่วงน้ำหนักบนตัวลงในคราวเดียว ก้มตัวลง เอามือทั้งสองยันเข่า หายใจเข้าออกแรง ๆ ทางปาก
สือโม่ยืนอยู่ตรงประตู คาบบุหรี่ที่ยังไม่จุดไว้ในปาก กดนาฬิกาจับเวลาแล้วก้มมอง
เขายิ้มแล้วเลิกคิ้ว ชูนาฬิกาจับเวลาออกมาโบกให้เหวินหร่านจู๋ดู
เหวินหร่านจู๋ยืดตัวขึ้น เห็นตัวเลขนั้น ดวงตาสวยหรี่ลงนิดหนึ่ง ไม่พูดอะไร มุมปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“หนึ่งชั่วโมงสิบเก้านาที”