กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 โรงรถจุยเฟิง...ยกให้ฉันแล้วเหรอ?!
จี้เจ้าเหย่ประคองเสื้อยาวสีขาวจันทร์ตัวนั้นไว้ ปลายนิ้วลูบผ่านลายเส้นด้ายเงินที่คอเสื้ออย่างเบามือ
ลายเส้นนั้นละเอียดมาก แทบมองไม่เห็นรอยเย็บ แต่กลับนูนขึ้นลงเล็กน้อยใต้ปลายนิ้วของเขา ราวกับมีชีวิต
เขาไม่เคยได้รับของขวัญที่ตั้งใจทำขนาดนี้มาก่อน นี่เป็นครั้งแรก!
“หร่านจู๋... ขอบคุณนะ เธอดีกับพี่สี่เกินไปแล้ว เธอต้องทุ่มเทมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม”
ริมฝีปากที่เม้มแน่นของจี้เจ้าเหย่เริ่มสั่นสะท้าน น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลทะลักออกมา
จี้อวี๋อันเห็นท่าทางแบบนั้นก็หัวเราะในลำคอคราหนึ่ง กอดม้วนคัมภีร์ไว้แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเนิบ ๆ
“เมื่อกี้ใครบอกว่าจะไม่ร้องไห้กัน?”