กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 คนที่หลอกเงินนายห้าล้านหยวนคือฉันเอง ฮ่า ๆ
เหวินหร่านจู๋ปรายตามองพวกเขาอย่างเย็นชา วาจาที่เอ่ยออกมาไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย
“ตอนที่ย่ายังมีชีวิตอยู่ไม่เห็นพวกคุณมาสักครั้ง พอฝังลงดินไปแล้วกลับกระตือรือร้นกันนัก”
“เหวินหร่านจู๋ เธอพูดจาอย่าให้มันน่าเกลียดนักเลย!”
เฉิงหวยซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“หึ ที่พูดมันน่าเกลียดหรือว่าเป็นความจริง พวกคุณรู้อยู่แก่ใจ”
เสียงของเหวินหร่านจู๋ราบเรียบ ทว่าราวกับคมมีดที่ทิ่มแทงเข้าไปในใจของคนกลุ่มนั้นตรง ๆ
เฉิงหวยซ่งอ้าปากพะงาบ ใจเสียวจนไม่มีคำจะเถียง
เฉิงหวยซ่งอ้าปากค้าง รู้สึกผิดจนพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่เธอพูดคือความจริง
ตอนที่ย่ายังมีชีวิตอยู่ ตระกูลเฉิงของพวกเขาไม่เคยมาที่นี่เลยจริง ๆ