กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 60 การนับถือกับการกราบอาจารย์เป็นคนละเรื่อง
หรงรั่วหนิงถูกเรียกชื่อ ร่างทั้งร่างเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต เธอผลุนผลันลุกขึ้นยืน
“ดะ…ได้ค่ะ ปรมาจารย์เซิ่ง”
เธอถือแฟ้มเอกสารไว้ในอ้อมแขน นิ้วกำจนซีดขาว ก้าวเท้าเบา ๆ อย่างไม่มั่นคงไปทางเวที
เมื่อเดินไปถึงหน้าเปียโน เธอสูดลมหายใจลึก แล้วนั่งลง
เธอไม่กล้าเล่นทันที ลองสัมผัสคีย์ก่อน แล้วไล่บันไดเสียงไปชุดหนึ่ง
เซิ่งเพ่ยไม่ได้กลับขึ้นเวที เขานั่งอยู่แถวแรกของอัฒจันทร์ เอามือเท้าคางมองเธอ
หรงรั่วหนิงเลือก «น็อกเทิร์นบันไดเสียงอีแฟลตเมเจอร์» ของโชแปง
นี่คือเพลงที่เธอคุ้นที่สุด หลับตาก็ไม่ผิด
เธอไม่ผิดพลาดจริง ๆ