เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 เขาคือน้าชายของฉัน
ผู้ช่วยหลิว “…”
ตอนนั้นไม่ได้สังเกตจริง ๆ ว่าข้างทางยังมีคนอยู่อีก
เขาหันกลับไปมองเบาะหลังอีกครั้งตามจิตสำนึก
เผยเยี่ยนจิ้นลดกระจกหน้าต่างฝั่งตัวเองลงตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ สายตาจับจ้องอยู่บนใบหน้าของเหวินหร่านจู๋
เมื่อครู่แสงไฟในรถสลัว ยามนี้อาศัยแสงไฟตรงหน้าประตูโรงแรม เขาจึงมองเห็นเค้าหน้าของเด็กสาวคนนี้ได้ชัดเจนอย่างแท้จริง
แม้ยามนี้สภาพจะดูมอมแมม บนใบหน้ายังเปรอะคราบโคลนที่เช็ดไม่หมดอยู่บ้าง ก็มิอาจกลบโครงหน้าที่โดดเด่นเกินผู้ใดและกลิ่นอายเย็นชาเยือกเย็นนั้นได้เลย
ดวงตาคู่นั้นของเธอสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น ไม่มีการตัดพ้อ ไม่มีประจบประแจง กระทั่งไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอะไรมากนัก เพียงวางความจริงไว้ตรงหน้าคุณ แล้วรอให้คุณจัดการด้วยตัวเอง
“ขอโทษด้วย เป็นความประมาทเลินเล่อของคนขับรถฝ่ายเรา”