กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 359 แม้แต่ความทรงจำก็ยังทรมานเขา
หูฟางเหวินเดินช้ามากเพราะอาการบาดเจ็บ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดหอบ สีหน้าเริ่มซีดเผือดไร้สีเลือด
ทว่าเมื่อเทียบกับคนอื่นที่จงใจถ่วงเวลา เขากลับยังกัดฟันเดินต่อไปได้ ท่าทีนี้ทำให้เฉินเนี่ยนรู้สึกแปลกใจจนต้องหันไปมองซ้ำอีกหลายครั้ง
"สิ่งที่ผมต้องการมันง่ายมาก" หูฟางเหวินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย "ผมขอแค่ทางรอด พวกคุณปล่อยผมไป แล้วให้ยาผมติดตัวมานิดหน่อย ผมมีวิธีออกจากเวียดนามใต้ได้เอง และจะไม่กลับไปสร้างความเดือดร้อนให้พวกคุณอีก พวกคุณก็แค่ถือว่าผมตายไปแล้ว จากนี้ไปในโลกนี้จะไม่มีคนชื่อหูฟางเหวินปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก"