เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 447 เจ็บช้ำมามากพอแล้ว
การวาดภาพแบบนี้ไม่ได้ใช้เวลามากนัก วาดแค่สักสองภาพ มือข้างนั้นก็รับไม่ไหวแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น การยังพอวาดภาพสเก็ตช์ได้ก็ยังดีกว่าวาดอะไรไม่ได้เลยตลอดชีวิต
ทว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหวินตี๋ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะค่อยๆ หมดไฟและทรุดโทรมลงเพราะไม่มีเรี่ยวแรงใจจะสู้ต่อ เขาจึงคิดหาวิธีนี้ขึ้นมา ถือเป็นการหางานให้ทำและสร้างหลักประกันให้ชีวิตไปในตัว
"ตอนเด็กๆ ผมเคยเห็นเขาโชว์ฝีมือนี้มาก่อน ขอแค่บรรยายลักษณะได้ตรง ภาพที่วาดออกมาก็แทบไม่ต่างจากตัวจริง มีความคล้ายคลึงถึงแปดส่วนเลยล่ะ"
หลังจากนั้น เหวินตี๋ก็เล่าเรื่องสมัยเด็กที่เคยเห็นอีกฝ่ายวาดรูปให้ฟัง เฉินเนี่ยนฟังแล้วก็รู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอีกครา คนที่มีพรสวรรค์และฝีมือการวาดภาพยอดเยี่ยมขนาดนั้น สุดท้ายกลับต้องมาลงเอยแบบนี้...