กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 80 แบบนี้มันไม่เหมาะมั้ง?
“แหม...ท่านเซียนสององค์นั้นช่างไม่มีจิตสำนึกต่อส่วนรวมเอาเสียเลย ไม่รู้จักหาที่ที่ไม่มีผู้คนไปสู้กัน ยังลากท่านซึ่งเป็นแค่คนเดินผ่านไปผ่านมาที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ให้พลอยเดือดร้อนไปด้วย”
พอรับรู้ถึงความเศร้าจาง ๆ ในคำพูดของอีกฝ่าย ฉีหยวนได้แต่กระแอมไอสองทีกลบความกระอักกระอ่วน แถมยังฝากคำปลอบใจที่พูดออกไปก็ไม่ต้องเสียสตางค์สักแดงไว้ด้วยสองสามคำ
ตาเฒ่านามสกุลสือดูเหมือนจะทำใจได้แล้ว จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเศร้า ๆ ว่า “สวรรค์หมายเช่นนี้ จะทำอย่างไรได้ ข้าตะลุยไปทั่วหล้ามาหลายหมื่นปี สนองคุณสนองแค้นกันตามใจ สังหารศัตรูที่แข็งแกร่งจนสิ้น สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นวัฏจักรชะตากรรม”
จากนั้นเขาก็ฝืนรวบรวมกำลังใจ กล่าวต่อว่า