กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 601 ไทเฮาสิ้นพระชนม์ มู่ชิงชิงถูกลักพาตัว
ตำหนักกานหนิง
แม่นมอวี้ฉานคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าอย่างยิ่ง
“ไทเฮา...ทรงอดทนไว้นะเพคะ...ฮ่องเต้...ฮ่องเต้ใกล้จะเสด็จมาแล้ว...ทางองค์หญิง...ก็ให้คนออกไปส่งข่าวนอกวังแล้วเช่นกัน...”
บนเตียงคนป่วย ไทเฮาผ่ายผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
โหนกแก้มนูนสูง ลูกตาโปนออกมา
ผู้ป่วยหนักไร้เรี่ยวแรง ได้แต่มองเหม่อไปในอากาศ
ไม่นาน มู่เจวี๋ยเจิงก็มาถึง
เมื่อเห็นเสด็จแม่มีสภาพป่วยหนัก ทั้งยังเห็นหมอหลวงก้มหน้าหดตัว ยืนสั่นอยู่ข้างหนึ่ง พระองค์ก็ยิ่งหงุดหงิด
“เกิดอะไรขึ้น! หลายวันก่อนเสด็จแม่ยังลงจากเตียงเดินเหินได้อยู่เลย! เหตุใดวันนี้จึงทรงกำเริบกะทันหัน?”