กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 524 เยาเยา ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก
มู่ชิงชิงสกัดรถม้าของเวินจิ่นอวิ๋นไว้ได้สำเร็จ
นางรีบกระโดดลงจากรถม้า แต่ไม่ได้พบหน้าเวินจิ่นอวิ๋น
พวกเขาถูกกั้นไว้ด้วยม่านรถ และยังมีฉู่ anนั่งอยู่บนคานหน้ารถ
“ราชครู ข้าไม่ได้ล่วงเกินท่าน เรื่องในอดีตท่านไม่เคยพูดถึงมาก่อน เหตุใดต้องยกขึ้นมาพูดวันนี้ด้วย!
“ข้ารู้ว่าท่านอยากให้ข้ารู้สึกผิด อยากให้ขอโทษใช่หรือไม่!
“ได้ วันนี้ข้าจะไปที่หน้าหลุมศพอันหยาง ข้าจะกล่าวขอโทษนาง ข้าจากใจจริง…”
ภายในรถม้า เสียงบุรุษเย็นชาไร้เยื่อใย
“ไม่ ขุนนางผู้นี้อยากให้เจ้ารู้ว่าองค์หญิงเมตตาเจ้ามากเพียงใด”
ส่วนคำขอโทษนั้น ต่อให้พูดเป็นพันเป็นหมื่นครั้งแล้วจะมีความหมายอันใด