เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 517 จวนอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายถูกสังหารหมู่
หลังองค์หญิงอันหยางฝังพระศพแล้ว จวนองค์หญิงยังได้รับการยกเว้นให้คงอยู่ และพระราชทานแก่ราชบุตรเขยเวินจิ่นอวิ๋น
หวังมามาอายุมากแล้ว ไม่อยากวุ่นวายอีกต่อไป
ในเมื่อไม่อาจทะยานขึ้นกิ่งสูง อย่างน้อยก็ต้องมีที่ให้พักพิง
ดังนั้น ตอนฉู่อันได้รับคำสั่งให้ปลดสาวใช้ส่วนเกิน หวังมามาจึงวิงวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยืนกรานจะอยู่ดูแลจวนองค์หญิงต่อไป
เหตุผลของนางคือห้องลับต้องมีคนดูแล และไม่มีสาวใช้คนใดคุ้นเคยกับห้องลับเท่านางอีกแล้ว
วันนั้นหวังมามากินมื้อกลางวันไม่อิ่ม พอพักกลางวันเสร็จก็หิวเสียแล้ว ยามนี้นางกำลังคิดจะไปหาอะไรกินในครัว
ขณะเดินผ่านลานเรือน นางได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา
ทว่าเมื่อเดินตามเสียงไป ก็เห็นเพียงกิ่งไม้ไหวเอน
ดูท่าคงมีนกมาเกาะพักตรงนี้ แล้วจู่ ๆ ก็บินจากไป