กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 505 ข้าไม่เห็นด้วย
ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวกำลังพูด ไทเฮาก็ขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด
“ข้าไม่เห็นด้วย”
เมื่อเห็นนางเย็นชาเด็ดขาดถึงเพียงนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าก็ชะงักงัน
ครู่ต่อมา น้ำเสียงของไทเฮาก็อ่อนลง
“ทรัพย์สินของท่านพ่อควรตกทอดแก่ลูกหลานตระกูลเซียว
“ชิงชิงเป็นหลานสาวฝ่ายมารดา อีกทั้งยังไม่ขาดสิ่งใด อันหยางกับฮ่องเต้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ข้าคิดว่าควรยกให้ผู้ที่ต้องการมันมากกว่า”
หากยกให้ชิงชิง ไม่ช้าก็เร็วคงถูกผลาญจนหมด
ก็เหมือนสินเดิมที่ไท่ซ่างหวงประทานให้นางก่อนหน้านี้