กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 497 ตีจนกว่ามันจะเชื่อฟัง
ภายใต้สายตาใคร่รู้ของมู่เจวี๋ยเจิง มู่ฉือกล่าวอย่างสบายอารมณ์
“อย่างแรก เจ้าต้องเข้าใจให้ชัดก่อนว่า จุดประสงค์หลักที่เลี้ยงสุนัขคือให้มันเฝ้าประตู หรือให้มันกัดคน
“สองอย่างนี้แตกต่างกันมาก
“สุนัขเฝ้าประตู เจ้าให้สิ่งใดมันก็กินสิ่งนั้น ต่อให้เป็นโจ๊กใสชามหนึ่ง มันก็จะไม่เรียกร้องเพิ่มเด็ดขาด
“แต่สุนัขที่ใช้กัดคน ต้องเลี้ยงมันราวกับเป็นอาวุธ มิใช่โจ๊กใสชามหนึ่งก็จะไล่มันไปได้”
มู่เจวี๋ยเจิงเข้าใจความหมายลึกซึ้งในคำพูดของนางได้ทันที
“ตอนนี้เราอยากเลี้ยงสุนัขที่กัดคน”
มู่ฉือเลิกคิ้ว
“เช่นนั้นก็เหมือนฝึกสุนัขในค่ายทหารน่ะสิ