กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 481 เหยียนจือไม่สบายใจหรือ
ค่ำคืนนี้ พัวพันรัญจวนตลอดทั้งคืน
ท่ามกลางความเงียบงัน นางเงยดวงตาคู่ชุ่มฉ่ำขึ้นมา ขมวดคิ้วถาม
“เหยียนจือ… เงียบจัง เหตุใดเจ้าไม่ท่องกลอนแล้วเล่า?”
เวินจิ่นอวิ๋นกดศีรษะนางแนบไหล่ แววตาลึกล้ำยากคาดเดา
“อยากฟังกลอนบทใด?” น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยน ทว่าปะปนความหนักแน่นอยู่บ้าง
มู่ฉือก้มลงกัดลำคอเขาไปคำหนึ่ง
“ข้าอยากให้เจ้าเป็นฝ่ายท่องให้ฟังเอง ไม่ใช่ต้องรอให้ข้าบอกก่อน เจ้าถึงจะท่อง”
นางกัดเขาเช่นนี้ เวินจิ่นอวิ๋นกลับไม่เจ็บไม่คัน ซ้ำยังยิ่งต้องการนาง
เขาก้มลงกัดติ่งหูนางเบา ๆ