กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 465 จากหลิ่งซี
ก่อนคืนสิ้นปี เวินจิ่นอวิ๋นพามู่ฉือกลับไปยังบ้านเก่าของตระกูลเวิน
หลังอาหารค่ำวันสิ้นปี นายท่านผู้เฒ่าก็เรียกเวินจิ่นอวิ๋นไปสวนหรงเวยเป็นการส่วนตัว
ส่วนมู่ฉืออยู่กับฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนชิงสุ่ย
ตระกูลหวังกับเวินหลิงสองแม่ลูกก็อยู่ด้วย ทั้งคู่มีสีหน้าขมขื่นและกระสับกระส่าย
ไม่นาน เวินหลิงก็ยกมือปิดหน้า ร้องไห้ออกมาอย่างกะทันหัน
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว
“เป็นวันปีใหม่ทั้งที ร้องไห้ทำไม!”
เวินหลิงยิ่งรู้สึกน้อยใจ
“ท่านย่า ข้าร้องไห้เพราะชะตาชีวิตของข้าช่างน่าสงสาร…”