กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 462 แทงซ่งจืออัน
เวินจิ่นอวิ๋นไม่ได้ส่งคนออกตามหาองค์หญิงอย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเขาพุ่งเป้าความสงสัยไปที่หวงถังแล้ว ก็ใช้หวงถังเป็นศูนย์กลางสืบสวนทุกคนที่เขาคบหาหลังมาถึงจวิ้นหลิ่งซี
ไม่นานหวงถังก็ถูกทรมานจนเต็มไปด้วยบาดแผล
เขาร้อง “อ๊าก ๆ” ไม่หยุด พอเจ็บจนถึงขีดสุดก็ยังด่าเวินจิ่นอวิ๋นว่าใช้อำนาจลงโทษโดยพลการ
ผ่านไปเพียงสองเค่อ เขาก็ด่าไม่ออกแล้ว
เขารู้ว่าเวินจิ่นอวิ๋นจะไม่ปล่อยตน จึงร้องไห้วิงวอนขอความเมตตา
“เหยียนจือ ให้พวกเขาหยุดเถิด ข้าผิดไปแล้ว…ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ…”
เวินจิ่นอวิ๋นและเหอเชียนยังคงดูอ่อนโยนและถ่อมตน
แต่ก็ทำให้ผู้คนหนาวสะท้านด้วยความหวาดหวั่นได้เช่นกัน