กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 427 ควบคุมตนเองพังทลาย
ฝนตกหนักยิ่งนัก หยดลงพื้นแล้วแตกกระเซ็นเป็นฟอง
มู่ฉือนั่งคุกเข่าอยู่บนตั่งหญิงงามข้างหน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปด้านนอก
แม่นมหลิวยกยามาให้ แล้วป้อนนางทีละคำ
“องค์หญิง ฝนวันนี้ตกหนักเกินไป ราชครูอาจมาถึงช้าสักหน่อย”
เมื่อได้ยินดังนั้น มู่ฉือก็ขมวดคิ้ว
“ข้าเกลียดวันที่ฝนตก”
กล่าวจบ นางก็ไม่ยอมให้แม่นมหลิวป้อนอีก รับชามยามาเอง แล้วจิบทีละน้อยจากขอบชาม
เพิ่งดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง ก็เห็นเวินจิ่นอวิ๋นกางร่มเดินมา
ร่างของเขาสูงโปร่ง ขยับร่มไปด้านหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาสง่างามและเย็นชา