บทที่ 409 ความแค้นของมู่หรูอี้ ความลำเอียงไม่เป็นธรรม

บทที่ 409 ความแค้นของมู่หรูอี้ ความลำเอียงไม่เป็นธรรม

ฉู่อันยกบันไดพาดลงมา เวินจิ่นอวิ๋นลงจากรถม้าก่อน แล้วจึงประคองมู่ฉือลงมาด้วยตนเอง

มู่หรูอี้ยืนอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นภาพทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกัน หากจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลย ย่อมเป็นเรื่องโกหก

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นบุรุษที่นางแอบหลงรักมาหลายปี

บัดนี้เขากลับทะนุถนอมสตรีอื่นราวกับแก้วตาดวงใจ นางจึงทำได้เพียงฝืนแสร้งว่าไม่ใส่ใจ

ยังดีที่ราชบุตรเขยของนางก็ไม่เลว

ทุกครั้งที่มู่ฉือนั่งรถม้า นางมักง่วงงุน จากจวนราชครูไปศาลบรรพชนหลวง ตลอดทางนางฟุบหลับบนตักเวินจิ่นอวิ๋น

เมื่อตื่นขึ้นมา ใบหน้าก็แดงระเรื่อ ดวงตายังงัวเงีย งามวาวระยับอย่างเกียจคร้าน

กลัวว่านางจะยังงัวเงียจนสะดุดล้ม เวินจิ่นอวิ๋นจึงจูงมือนางไว้

“อันหยาง” มู่หรูอี้เดินเข้าไปทักทายก่อน