กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 379 มู่ชิงชิงถูกบีบให้แต่งออกเรือน
กงกงผู้ลงมือทำโทษมาถึงแล้ว
กงกงผู้นี้ไม่ใช่ “คนเก่า” ผู้มีประสบการณ์อันใด แต่เป็นเสี่ยวเฉวียนจื่อที่ยังเยาว์วัย
ใบหน้าของเสี่ยวเฉวียนจื่อฉายแววลนลานจนเห็นได้ชัด เขาหยิบมีดที่ใช้ลงโทษออกมา
โดยทั่วไป การตอนขันทีต้องใช้มีดสามเล่ม แต่ละเล่มมีหน้าที่ต่างกัน “คนเก่า” ผู้มีประสบการณ์ย่อมรู้ว่า มีดทุกเล่มล้วนจำเป็น ขาดเล่มใดเล่มหนึ่งไม่ได้
เสี่ยวเฉวียนจื่อมองมีดทั้ง “สามเล่ม” ที่สร้างเงามืดฝังใจเขาอย่างหนักตั้งแต่วัยเยาว์ มือก็สั่นไม่หยุด เขาครุ่นคิดไม่ออกว่าควรใช้เครื่องมือทั้งสามอย่างไรให้ถูกต้อง
มีดจันทร์เสี้ยวเล่มนั้นดูเล็กกะทัดรัด ราวกับนกตัวน้อย เสี่ยวเฉวียนจื่อไม่อยากทำให้ยุ่งยาก จึงเลือกเล่มนี้ ทว่าเขาไม่รู้เลยว่ามันเป็นมีดที่ทื่อที่สุด…
มู่เจวี๋ยเจิงมองออกว่าเขาประหม่า จึงปลอบโยนอย่าง “ใส่ใจ”
“เสี่ยวเฉวียนจื่อ อย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อย ๆ ทำไป เจ้าไม่ช้าก็เร็วต้องเรียนรู้การตอนผู้อื่นอยู่แล้ว มองตำราแพทย์ไปด้วย เรียนไปทำไป…”
เสี่ยวเฉวียนจื่อพยักหน้าแรง ๆ ให้กำลังใจตนเอง