กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 312 องค์หญิงกริ้วแล้ว
ระหว่างทางมาเรือนไผ่ม่วง เวินจิ่นอวิ๋นได้ถามฉู่อันอีไปแล้ว
ฉู่อันอีก็อธิบายไม่ชัด เอาแต่กระวนกระวาย
“ใต้เท้า ผู้น้อยไม่รู้ว่าองค์หญิงเป็นอะไรไป”
“ท่านไม่ได้ให้ องค์หญิง องค์หญิง อยู่ในห้องหนังสือตามสบายหรือ ผู้น้อยยืนอยู่ตรงประตู หลังจากท่านออกไปได้ไม่นาน องค์หญิงเห็นภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนังแล้วจู่ ๆ ก็โกรธขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย”
“พอนางโกรธก็น่ากลัวมาก ถึงกับเขวี้ยงแท่นฝนหมึกของท่าน ทั้งพู่กันก็ยังโยนทิ้ง…”
“ใต้เท้า สถานการณ์ตอนนั้น ผู้น้อยไม่กล้าขวางจริง ๆ ขอรับ”
เวินจิ่นอวิ๋นครุ่นคิดไปพลางเดินไปด้วย แล้วถามฉู่อันอี
“องค์หญิงดูภาพใด?”