บทที่ 274 เผยความในใจ ขอเพียงเขายังมีชีวิต

บทที่ 274 เผยความในใจ ขอเพียงเขายังมีชีวิต

ริมฝีปากทั้งสองของมู่ฉือสั่นระริก นางข่มกลั้นความรู้สึกที่แท้จริงไว้ ก่อนตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว

“เวินจิ่นอวิ๋น เหตุใดเจ้าถึงโง่เขลาเช่นนี้!”

ตอนนี้จะย้อนกลับไปยังตลาดก็ไม่ทันแล้ว พวกเขาทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป

ยังไปไม่ถึงจุดหมาย เวินจิ่นอวิ๋นก็ยืนไม่ไหวเสียแล้ว

ต่อให้มีคนคอยพยุง เขาก็ไม่อาจก้าวต่อไปได้อีกแม้แต่ครึ่งก้าว

บนใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตาของเขา มีแต่ความอ่อนแรงของคนใกล้สิ้นลม

จิ่งเยี่ยนพยุงเขาไปยังโขดหินก้อนใหญ่ ให้เขานั่งพิงพักอยู่ตรงนั้น

มู่ฉือทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าตนจะช่วยเขาได้อย่างไร

ในผ้าคาดเอวของนางมียาเม็ดถอนพิษสารพัดชนิดที่เขาใส่ไว้