บทที่ 268 เสี่ยวไป๋ป่วย

บทที่ 268 เสี่ยวไป๋ป่วย

จวนราชครู

โถงหน้า

เวินจิ่นอวิ๋นเพิ่งก้าวเข้าไป เงาสีขาวโพลนสายหนึ่งก็พุ่งกระโจนเข้ามา

เสี่ยวไป๋ลงพื้นด้วยขาทั้งสี่ ก่อนจะเบิกดวงตากลมโตเป็นประกาย จ้องเวินจิ่นอวิ๋นอย่างเหม่อลอย คล้ายรู้สึกคุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างยิ่ง

“ท่านราชครู เสี่ยวไป๋ป่วยเจ้าค่ะ” มู่ฉือยืนอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงอ่อนหวานเจือแหบพร่าเล็กน้อย

เมื่อทราบจุดประสงค์ที่นางมา เวินจิ่นอวิ๋นก็พยักหน้าเบา ๆ โน้มตัวอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด

เสี่ยวไป๋ดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ซึมเซา ปล่อยให้เขาอุ้มแต่โดยดี

มู่ฉือเห็นคนกับกระต่ายเข้ากันได้ดีเช่นนี้ ก็พึมพำเสียงเบา

“มันไม่ยอมให้สาวใช้ในจวนอุ้มแท้ ๆ…”