บทที่ 250 พี่ชายจิ่นอวิ๋น จะห่างเหินกับข้าแล้วหรือ

บทที่ 250 พี่ชายจิ่นอวิ๋น จะห่างเหินกับข้าแล้วหรือ

มู่ชิงชิงร้องไห้อยู่หลายชั่วยามจนเสียงแหบ ดวงตาบวมเป่งราวกับลูกวอลนัต ดูไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่ง

นางออกจากวังมาก็เพื่อไปหาเวินจิ่นอวิ๋น และพูดกับเขาให้เข้าใจ

นางปล่อยให้เขาเข้าใจตนผิดไม่ได้

กล่าวโดยสรุป นางยังคงคิดว่าพวกเขาเริ่มต้นกันใหม่ได้

ขณะนี้เวินจิ่นอวิ๋นลงจากรถม้าแล้ว ประสานมือคารวะตามธรรมเนียมให้นาง

ฉู่อันเหลือบมององค์หญิงเจาหยางอย่างรวดเร็ว ก่อนหันไปมองท่านผู้ใหญ่ในตระกูลของตน

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เกี่ยวข้องกันแล้วหรือ?

เหตุใดองค์หญิงเจาหยางยังมาตามหาถึงที่นี่ในยามวิกาลอีก?

นางไม่ใส่ใจชื่อเสียงของตน แต่ใต้เท้าใส่ใจนะ!