กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 206 มู่ชิงชิงฝันร้ายไม่หยุด
ตำหนักกานหนิง
มู่ชิงชิงร่ำไห้ตัดพ้อฮองเฮาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ
“เสด็จแม่ ลูกไม่รู้จริง ๆ…ไม่รู้ว่าเฉียวเอ้อร์มีใจให้ลูก ยิ่งไม่รู้ว่าเขาจะต่ำช้าถึงเพียงนี้ เขียนเรื่องเหลวไหลพวกนั้นมาหยามลูก…
“เสด็จแม่ ลูกพบเขาแค่สองครั้งเท่านั้น…
“หากรู้ว่าเขาเป็นคนเลวทรามเช่นนี้ วันนั้นที่เขาเข้าวังมา ลูกไม่มีทางยอมพบเขาแน่…อันหยาง อันหยางจะทำอย่างไรดี การหมั้นหมายกำลังจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น…
“เสด็จแม่ เฉียวเอ้อร์หยามลูกกับอันหยางถึงเพียงนี้ จะปล่อยเขาไปง่าย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!”
มู่ชิงชิงโกรธจนกัดฟันกรอด แทบอยากตบเฉียวเอ้อร์สักหลายฉาด
ฮองเฮาฟังคำเหล่านี้พลางหรี่ดวงตาหงส์ลงครึ่งหนึ่ง ดูราวกับสงบนิ่ง แต่แท้จริงแล้วมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำแน่นจนกระดูกนิ้วเสียดสีกันดังกรอด ๆ
แม่นมอวี้ฉานรับใช้ฮองเฮามาหลายปี ย่อมรู้สัญญาณก่อนฮองเฮาจะทรงกริ้วดีที่สุด