บทที่ 202 พี่จิ่นอวิ๋น ข้าอยู่หรือไม่

บทที่ 202 พี่จิ่นอวิ๋น ข้าอยู่หรือไม่?

มู่ชิงชิงราวกับมารดาเฒ่าที่กำลังจะส่งบุตรสาวออกเรือน เอ่ยกำชับว่าที่น้องเขยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมความห่วงใย

“อันหยางมีนิสัยว่านอนสอนง่ายและเก็บตัว ปกติพูดน้อย เจ้าอดทนกับนางให้มากหน่อยนะ”

“อีกอย่าง ร่างกายนางอ่อนแอมาก สีหน้าก็ไม่ค่อยดีอยู่เสมอ คาดว่าพอไปถึงเมืองหว่านเฉิงครั้งแรก คงปรับตัวได้ยาก ทางที่ดีควรหาหมอพเนจรสักคนจากนครหลวงมาคอยดูแลสุขภาพตลอดทาง จะได้ไม่เจ็บป่วยเพราะไม่คุ้นกับสภาพแวดล้อม…”

หลังจากนางบรรยายเสียยืดยาว เฉียวฝานก็มีภาพจำต่อองค์หญิงอันหยางว่า—เป็นคนเก็บตัว พูดน้อย และเงียบขรึมประหนึ่งน้ำเต้า อีกทั้งร่างกายอ่อนแอราวกับเป็นคนป่วยที่ต้องกินยาอยู่ตลอด

แตกต่างจากสตรีที่เขาชอบราวฟ้ากับเหว

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยิ่งแน่วแน่ว่าไม่อยากแต่งงาน

“องค์หญิงอันหยางเสด็จมาถึงแล้ว—”

เมื่อได้ยินเสียงรายงาน เฉียวฝานก็ขมวดคิ้วอย่างรวดเร็ว

เขายังอยากฟังองค์หญิงเจาหยางพูดอีกสักหน่อย เหตุใดองค์หญิงอันหยางถึงมาถึงเร็วเพียงนี้