บทที่ 182 เหยียนซวงลู่ถูกเมิน

บทที่ 182 เหยียนซวงลู่ถูกเมิน

มู่ชิงชิงไม่รู้ว่าสองคนที่อยู่บนระเบียงยาวกำลังพูดอะไรกัน

แต่มุมนี้ทำให้นางมองเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเหยียนซวงลู่

เมื่อรวมกับจดหมายรักในมือ ต่อให้นางใจกว้างเพียงใด ก็ไม่อาจก้าวข้ามไปให้อภัยได้

มู่ชิงชิงกำจดหมายรักจนยับ ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะ

ทันใดนั้น เสียงใสบริสุทธิ์อ่อนหวานเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่หญิงเจาหยางกำลังมองอะไรอยู่หรือ?”

มู่ชิงชิงหันขวับไป ก็เห็นมู่ฉือถือแครอตไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือหิ้วกาน้ำเล็ก ๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ข้ากำลัง…” มู่ชิงชิงรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง

มู่ฉือไม่รอให้นางพูดจบ ก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวมายืนเคียงข้างนาง แล้วมองตามสายตาเมื่อครู่ออกไปทางระเบียงยาว