กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 166 มาเล่นเกมกันเถอะ
ดวงตาหยกคู่หนึ่งของเวินจิ่นอวิ๋นมีรอยยิ้มจาง ๆ ซ่อนอยู่ เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
“กระหม่อมไม่ได้เจ็บป่วย แล้วจะลาหยุดได้อย่างไร”
มู่ฉือเบ้ปาก น้ำเสียงเจือความเอาแต่ใจอยู่บ้าง
“พี่ไท่ฟู่ฉลาดถึงเพียงนี้ ยังต้องให้ข้าสอนท่านทำงานอีกหรือ”
จากนั้น นางก็พูดอย่างลึกลับ
“พี่ไท่ฟู่ พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ
“เริ่มนับตั้งแต่ข้าออกจากวัง หากท่านหาข้าพบภายในครึ่งชั่วยาม ข้าจะยอมดื่มยาแต่โดยดี แต่ถ้าหาไม่พบ วันนี้ข้าจะไม่ดื่มยาแล้ว”
กล่าวจบ นางก็หมุนตัวเดินจากไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เวินจิ่นอวิ๋นตอบ
เวินจิ่นอวิ๋นยืนอยู่กับที่ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา