กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 161 ท่านอาจารย์ผู้สอน
เมื่อเหล่าสตรีเห็นราชครูเวิน แทบทุกคนก็ข่มความตื่นเต้นในใจไว้ไม่อยู่
บุรุษผู้มีใบหน้างามดุจหยก รูปลักษณ์ประหนึ่งเซียนผู้ถูกเนรเทศ ทำให้พวกนางลืมความหวาดกลัวที่ถูกท่านผู้ดูแลจี้ควบคุมไปในพริบตา อีกทั้งยังช่วยขจัดความกังวลยามเพิ่งมาถึงสำนักศึกษาสตรี
พวกนางมองราชครูเวินอย่างน่าสงสาร คล้ายถูกกลั่นแกล้งมา
เมื่อเทียบกับผู้ดูแลจี้ที่เคร่งครัดตามตำราและชอบทำให้พวกนางหวาดกลัว ราชครูเวินผู้สุภาพอ่อนโยนราวหยกก็ไม่ต่างจากฟางช่วยชีวิตของพวกนาง
ชายชราผมขาวผู้นั้นมีนิสัยเป็นกันเอง เมื่อได้ยินเสียงเรียกด้วยความยินดีของเหล่าคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ก็ลูบเคราแล้วหันไปมองเวินจิ่นอวิ๋น พลางหยอกเย้าว่า
“เหยียนจือ ผู้เฒ่าพูดเสียตั้งมากมาย ยังไม่เท่าเจ้ายืนอยู่ตรงนี้เลย”
เวินจิ่นอวิ๋นยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพอ่อนน้อม ประสานมือคำนับชายชราตามธรรมเนียมบัณฑิต
“ท่านอาจารย์เมิ่ง เชิญนั่งก่อน”
ในบรรดาท่านอาจารย์หลายคน มีเพียงท่านอาจารย์เมิ่งที่นั่งลง